دور هیزم های خیس و خاموش

نور مهتاب را به نوبت قسمت می کنند .

هوم…

ی : پیمان .

دنیای شلوغ
دنیای هیاهو

کدام سوراخ ؟
کدام مائده ؟ کدام دست ؟

رها شده گان عریان
با دست هایی که آلات تناسلیمان  را زیر برگ های کهن  مخفی می کند
مخفی می کنیم .
با دهان های باز
مخفی می کنیم .

سرو صدا می کنیم .

غذا می خواهیم یا جایمان خیس است .

و آسمان آبی و بی تکرار
انعکاسی غیر قابل پیش بینی اما دیدنی

هنوز هم تعبیر شکل ابرها ؟ !
هنوز هم تفسیر تصاویر یک رویا ؟!

آری من هم هستم
پای فال ها می نشینم 
آینده ام اما گم نشده بین این ورق ها
سعادت ، آینده من نیست که
در ته مانده قهوه ام
در فنجانی واژگون معلق باشد

خط های باریک ما به لکه ای بزرگ
بزرگ ، تیره و ناپیدا ختم می شود .

و ما رهاشدگان عریان
با دست هایی که آلات تناسلیمان زیر برگ ها کهن  مخفی می کند
مخفی می کنیم .

من لبخند های دنیا را شمرده ام
و از بیشماری اش در مانده ام .

هزاران هزار طرح متفاوت
بینهایت چهره

دنیا برای  هر حدس بچگانه
یک هدیه و یک لبخند دیگر برای فرزندان سر راهیش دارد .

و ما که عریانیمان فریاد می کشد .
مخفی می کنیم .

دلخوش  و آسوده
به دنبال جستجو می گردیم .
پرستش را ارضا می کنیم ،
چشم هامان رو به آسمان بهانه ی دلیل می گیرند ،

اما آسمان رها و آبی و بی تکرار
دنیای شلوغ و پر هیاهو

برای هر نگاه
یک هدیه و یک لبخند دیگر پشت در های برفی سال جدید می گذارد .

آری من هم هستم .
من هم عبور سال ها و  ریزش گل ها و پژمردن برف ها
و ازین ها بزرگ تر و تیره ترو ناپیدا تر
آن لکه انتهای راه
تمام فکر و ذکرم نیست .

من
انکار می کنم انکار را
اما می دانم .
تضاد ها را متضاد نمی بینم ،
اما خوب می دانم چه می گذرد ،

داناییم را
لذت هایم
خلوت ها یم را
تمام آنچه فهمیده ام را
تمام آنچه بیشتر درک کرده ام ،
تمام احترامی را که تجربه ورشته ریستن و ریسمان گسستن را قائلم .
تک تک چیز هایی که  نگاه داشتم و نداشتم
نگاهم داشت و نداشت را

یک هدیه و یک لبخند دیگر در راه است .

همین هدیه و لبخند همیشگی
به همین یک دلیل

گاهی و فقط گاهی
باید
از دست این برگ ها خسته شد
و دست ها را آزاد گذاشت تا در
دردسترس ترین آسمان بیرنگ و بی قافیه بچرخند .

و دنیای شلوغ
دنیای هیاهو را به رقص آیند بی دلیل
و گوشه ای از آسمانش را انعکاس دیگری بخشند .

بی تفاوت تر

بی اشتها تر

تنها به سرنخی موهوم می نگرم بین انگشتانم

که وسوسه کشیدن است

این کلاف پیچیده جدید هم باز خواهد شد

مگر کلاغ دیروز پرنکشید از سر شاخه ها

 بی خیال از تمام داستان هایی که در ذهنم چیده بودم 

و یا مهتاب دیشب که محو شد

سرد و بی ترحم

  و هیچ نگفت از راز سی روزه خود 

من هنوز گاهی در آستین خدایان می خزم

و به پر و پاچه شان می پیچم

اما زود خسته می شوم و روی پله ها می نشینم تا نفسی تازه کنم

این بازی های کودکانه را

و سرم را گرم کنم به نوشیدن و بوییدن

قطرات و ذرات این دنیا

هنوز بهار میدود و زمستان در انتهای راه ایستاده به تماشا

هنوز صفحه روزگار ثابت است و عقربه ها می چرخند

و حرف هیچ کس را نفهمید آن ساعت قدیمی

که پدر بزرگ مرد 

دمت را برای که تکان می دهی

خستگی  

 گاهی باید از سر خستگی به منزل برگشت

. خوابم می آید 

فقط so sexy
همین .

***

و حالا این یعنی چی؟
واسه من یعنی حیف اون دقایقی کی می شد هر کاری کرد جز دست به کیبورد بردن .
یعنی اینقدر ملت احمقن که اینقدر این مسائل جدی شدن .
چقدر باید کشف بزرگی باشه کشف سیم آخر در عصر ارتباطات هان ؟
و چقدر هم تاثیرگذار و احیانا تعیین کننده است
یه وقت یه حرف اونقدر مسخرس که خب آدم مثلا یاد زیارت عاشورا می افته
یه وقت از سر یه عمق وحشتناک از ان و گه و تلنبار شده تو ذهن ناشی میشی نه نادانی صرف .
اصلا همش تقصیر این عصر ارتباطات و بلاگ رولینگه بخدا !
شیت !

***

نمی نویسمت هیاهوی در پشتی سینما
هَه هَه
کـــــــــــــیر !

***

خب خب خب
بسه دیگه اینجا محور موهومی ها
همه چی باید در یک کیر تک خایه گیریده زیره رادیخال ضلب بشه
مثه سکه
مثه کسه ننت

گاهی این کس ننت رو همچین شهوتی میگ خودم هم یجوریم میشه

***

حالا با تو ام
رفیق شفیق
بیا و بی خیال شو همه چیز رو جدی نگیر
من موندم آدمایی مثل منو تو که اینقدر بالا پایین دیدن چطوری می تونن اینقدر جدی بگیرن
آویزون میشی به دیوارای ذهنت که چی
رو شون خراش بندازی
بپری اونور سراغ دیوار بعدی
همه مسائل رو که من و تو نباید حل کنیم .
ما باید از تمام فرصتامون و از تمام این دالان تو در تو استفاده کنیم بابا .
تازه اولشه .

امضا : سفت زن مادر سازمان بهینه سازی مصرف سوخت .

***

می بینم که همه خمارین .
جست لایک می .

ولی جدا می گم .
حدئقل واسه شب معرکه ای مثل دیشب .
هیچی به اندازه خوندن بانک رو 18 و ظهور منجی عالم بشریت
بی بی حال نمیده .